அருகிச் செல்லும் தேயிலைச் செய்கை | தினகரன்


அருகிச் செல்லும் தேயிலைச் செய்கை

1820களுக்குப் பிறகு இந்தியாவில் இருந்து தொழிலின் நிமித்தம் புலம்பெயர்ந்த இந்திய வம்சாவளித் தமிழர்கள் சுமார் 3கோடிக்கும் அதிகமாக உலகெங்கும் பரவி வாழ்ந்து கொண்டிருப்பதாக ஆய்வுப் பதிவுகள் கூறுகின்றன.

 குறிப்பாக இலங்கை, மலேசியா, சிங்கப்பூர், தென்னாபிரிக்கா, பர்மா போன்ற நாடுகளிலேயே இவர்களில் கணிசமானோர் தலைமுறை தலைமுறையாக இன்றும் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கின்றனர். இது தவிர மொரீஷியஸ், இந்தோனேசியா போன்ற நாடுகளிலும் இவர்கள் வாழ்ந்து வருகின்றார்கள்.

ஆனால், இலங்கையைத் தவிர இதர நாடுகளில் வாழும் இந்திய வம்சாவளித் தமிழர்கள் தமது வாழ்வியலை காலத்துக்கேற்ப புதிய கோணத்தில் வடிவமைத்துக் கொண்டுள்ளார்கள். அநேகமாக தென்கிழக்காசிய நாடுகளில் வாழ்வோர் பெருமைப்படத்தக்க முன்னேற்றத்தை எட்டியிருக்கின்றார்கள் என்கிறார்கள் வரலாற்றாய்வாளர்கள்.

மலேசியா போன்ற நாடுகளில் சமூக பொருளாதார அபிவிருத்திக்கு இந்திய வம்சாவளித் தமிழர்களின் பங்களிப்பு அதிகம். இலங்கையிலும் கூட அதே போன்றதோரு கௌரவம் பெற்ற சமூகமாக இவர்கள் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கின்றார்கள். ஆனால் மலையக மக்கள் இங்கு பெற்றுள்ள சில உரிமை வாய்ப்புகள் மலேசியாவில் காணப்படவில்லை.

முக்கியமாக ஓய்வு பெற்ற ஒரு தொழிலாளி தொடர்ந்தும் தமக்கான குடியிருப்பில் வாழக் கூடிய வாய்ப்பு இங்கு உண்டு. இது மலேசியாவில் வாழும் பெருந்தோட்டத் தொழிலாளர்களுக்கு இல்லை. ஒரு தொழிலாளி ஓய்வு பெறும் பட்சத்தில் அவரின் ஒட்டு மொத்தக் குடும்பமும் குடியிருப்பினைக் காலி செய்வது அங்கு கட்டாயம்.

இதனால் விரக்தியடைந்து பெருவாரியான தொழிலாளர் குடும்பங்கள் பெருந்தோட்டங்களை விட்டு வெளியேறுவது வழமையாகியுள்ளது. அங்கு இன்று ஒவ்வொரு தோட்டத்திலும் பத்து அல்லது பதினைந்து தமிழ்க் குடும்பங்களையே காண முடிவதாக தகவல்கள் தெரிவிக்கின்றன. ஒரு காலகட்டத்தில் 80வீதத்துக்கும் அதிகமாக பெருந்தோட்டங்களில் பணிபுரிந்தோர் தொகை இன்று 30வீதமாக குறைவவடைந்து போயுள்ளன. தவிர முன்னர் இறப்பர் தோட்டங்களாக இருந்தவை தற்போது செம்பனை (முள்ளுத் தேங்காய்) தோட்டங்களாக மாற்றம் பெற்றுள்ளன.

ஆனால் தொழிற்றுறை இதனால் பாதிப்படையவில்லை. தொழிலாளர் புலம்பெயர்வினால் ஆளணி வளம் குன்றி விடவில்லை என்பது இங்கு அவதானத்துக்கு உரியது. இறப்பருக்கு மாற்றுப்பயிராக செம்பனை இனங்காணப்பட்டு பெருந்தோட்டத் துறை கட்டமைப்பு அப்படியே காக்கப்படுகின்றது.

ஆளணி வளம் குறைவடைந்து செல்வதைச் சமன் செய்ய பங்களாதேஷ், இந்தோனேசியா போன்ற  நாடுகளில் இருந்து தொழிலாளர்கள் அழைத்து வரப்படுகின்றனர். இதனால் மலேசிய பெருந்தோட்டப் பயிர்ச் செய்கை தொடர்ச்சியாக பேணப்படும் நிலைமை காணப்படுகின்றது.

அத்துடன் இங்கிருந்து வெளியேறும் தொழிலாளர் சமூகம் தமது கல்வித் தகுதியின் அடிப்படையில் வேறு தொழில்களில் ஈடுபட முடிகின்றது. இளைய தலைமுறையினர் தமது பெற்றோர் செய்து வந்த வேலையைத் தாமும் செய்ய வேண்டும் என்னும் போக்கை உதறித் தள்ளி விட்டு வேறு தொழில்களில் கவனம் செலுத்துவதால் சமூகரீதியில் புதிய பரிமாணம் நோக்கிய பயணத்தை ஆரம்பிக்க முடிகின்றது.

 இங்கும் பரம்பரைத் தொழிலைக் கைவிடும் மனோபாவம் உக்கிரமடைந்து வருவதால் வேறு தொழில்களைத் தேடி பெருந்தோட்டத் தொழிலாளர்களின் இடப்பெயர்வு நடக்கவே செய்கின்றது. ஆனால் அதன் மூலம் புதிய வாழ்வியல் மாற்றத்துக்கான அத்திவாரம் இடப்படுகின்றதா என்றால் அதுதான் இல்லை. காரணம் கல்வியறிவில் பிற்பட்டிருப்பதால் முன்னேற்றத்துக்கு வழிவகுக்கக் கூடியதான தொழில்களைப் பெற முடிவது இல்லை.

கொழும்பு போன்ற நகரங்களில் கடின உழைப்பும் கைநிறையாத வேதனமும் பெற்று வாழும் ஒரு வேதனை வாழ்க்கை. இதனால் தொடர்ச்சியாகவே விரக்தி. தொழில் பாதுகாப்போ உத்தரவாதமோ கிடையாது. தொழில்சார் உரிமைகள் மறுதலிக்கப்படுகின்றன. பெருந்தோட்டக் கட்டமைப்பைப் போன்றே தினக் கூலி முறைமை.

உழைப்பாளர்களும்  அவர்களது வாரிசுகளும் தோட்டத் தொழிலைக் கைவிட்டுப் புலம்பெயர்வதால் ஏற்படும் ஆளணி இழப்பை ஈடு செய்ய பெருந்தோட்டக் கம்பனிகள் எதுவுமே செய்வது கிடையாது.

இதனால் தோட்டங்கள் காடுகளாகிக் கொண்டிருக்கின்றன. நல்ல விளைச்சல் நிலங்கள் கூட வீணாக விடப்படுகின்றன. எஞ்சி நிற்கும் தொழிலாளர்கள் (அநேகமானோர் பெண்கள்) தொழில் பாதுகாப்பின்றி அச்சத்துடனேயே வேலை செய்ய வேண்டிய நிர்ப்பந்த நிலைமையே நீடிக்கின்றது. இதனால் தினந்தோறும் குளவிக் கொட்டு, தேனீ, சிறுத்தை தாக்குதல், பாம்புக்கடி என்று பலவேறு அனர்த்தங்கள் நிகழ்கின்றன. இதன் காரணமாக உயிர் இழப்புகளும் ஏற்படுகின்றன. மொத்தத்தில் இங்கு வேலை செய்வது என்பது உயிருக்கு உத்தரவாதம் இல்லாத விடயம்.

கம்பனி தரப்பு இப்பெருந்தோட்டப் பயிர்ச் செய்கையைக் கட்டிக் காப்பதை விட்டு வேறு வழிகளில் தமது வருமானத்தைப் பெருக்கிக் கொள்வதிலேயே பெரிதும் நாட்டம் காட்டுகின்றது. இதனால் தேயிலைப் பயார்ச் செய்கைக்கு மாற்று என்னும் பெயரில் செம்பனையை அறிமுகப்படுத்த முனைகின்றது. வெளியார் உற்பத்தி முறைமை என்று கூறிக் கொண்டு தேயிலைக் காணிகளைக் குத்தகைக்கு விடுவதிலேயே குறியாக இருக்கின்றது. தேயிலைச் செடிகளைப் பிடுங்கி எறிந்து விட்டு மரக்கறித் தோட்டங்களை ஏற்படுத்துகின்றது.

தேயிலைக் காணிகள் கூறு போடப்படுகின்றன. பெறுமதி வாய்ந்த பாரிய மரங்கள் வெட்டி விற்கப்படுகின்றன. ஆக பெருந்தோட்டத் துறைறைப் பாதுகாப்பதை விட பிடுங்கிய மட்டில் இலாபம் என்னும் போக்கிலேயே கம்பனி தரப்பினது நடவடிக்கைகள் காணப்படுகின்றன.

தேயிலைத் துறையைப் பொறுத்தவரை பெருந்தோட்ட உற்பத்தி மற்றும் ஏற்றுமதி என்னும் இரு பிரிவுகள் முதன்மை பெறுகின்றன. ஆனால் இவ்விரண்டு பிரிவுகளிலும் இன்று அரசியல் ஆதிக்கம் அதிகரித்துச் செல்வதே இத்துறையின் தற்போதைய வீழ்ச்சிக்கு அடிப்படை என்போரும் உள்ளனர். இத்தரப்பினர் ஒட்டுமொத்தமாக அரச துறைசார் அத்துமீறல்கள் காரணமாகவே பெருந்தோட்டப் பயிர்ச் செய்கை தள்ளாட்டம் கண்டு வருவதாக கவலை தெரிவிக்கின்றனர். பெருந்தோட்டப் பயிர்ச் செய்கை எப்படி தனியார் கம்பனி கரங்களில் சிக்கித் தத்தளிக்கின்றதோ அதே போலவே ஏற்றுமதியும் தனியார் நிறுவனங்கள் மூலமே கையாளப்படுகின்றது.

இதனால் அரசின் பங்களிப்பு என்பது ஓரங்கட்டப்படுகின்றது. அரசினால் மானியங்கள் வழங்கப்படுவது கிடையாது. நிதி ஒதுக்கீடுகளும் இடம்பெறுவது இல்லை என்பது ஏற்றுமதியாளர் சங்கத்தின் ஏக்கம்.

இதேவேளை சிறு தோட்ட உற்பத்தியாளர் நலன் பற்றியே அரசு அவதானம் கொள்கிறது. இன்று தேயிலை உற்பத்தியில் 70வீதமானவை சிறு தோட்டங்கள் மூலமே கிடைக்கின்றன. இத்துறைக்கு அரசு அபரிமிதமான சலுகைகளை அள்ளி வழங்குகின்றது.

இந்தக் கரிசனையில் இம்மியளவாவது பெருந்தோட்டப்பயிர்ச் செய்கையில் காட்டப்படுவது இல்லை என்பது தனியார் துறையினரின் தவிப்பு.

சேவைக் கட்டணமும் வரி விரிப்புகளும் அதிகமாக இடம் பெறுவதால் பாரிய அழுத்தம் ஒன்றுக்கு முகம் கொடுக்க வேண்டியுள்ளது என்பதே இவர்களது அங்கலாய்ப்பு.

காலநிலை சார்ந்த ஓர் உற்பத்தித் தன்மையை உள்வாங்கிக் கொண்டிருக்கும் தேயிலைத் துறை நிலையான வருமானத்தைக் கொண்டிருக்க வாய்ப்பே இல்லை என்பது ஏற்றுக்  கொள்ளக் கூடிய வாதம்தான். இதேநேரம் தேயிலை ஏலத்தில் விடப்படும் போது விலை நிர்ணயம் உள்ளிட்ட முறைகேடுகளும் இடம்பெறுவதாக தெரிவிக்கப்படுகின்றது. தரமற்ற தேயிலை ஏற்றுமதி செய்யப்பட்டு சந்தைப்படுத்தப்படும் போது நாட்டிற்கு அது அவப்பெயரையே தேடித் தரும். ஒரு சிலரின் இவ்வாறான நடவடிக்கைகளால் தரமான தேயிலை ஏற்றுமதிக்கும் தர்மசங்கடமான நிலைமை ஏற்படுவது தவிர்க்க இயலாததாக ஆகிறது.

இதுபற்றிக் கவனம் செலுத்தப்படுவது அவசியம். ஜனாதிபதி கோட்டாபய ராஜபக்ஷ பெருந்தோட்டத்துறையை நவீன தொழில்நுட்பங்களை உள்வாங்கிக் கொண்டுள்ள தொழில் நிறுவனமாக மாற்றப் போவதாக தமது தேர்தல் கால வாக்குறுதியில் குறிப்பிட்டுள்ளார். பாரம்பரிய தேயிலை உற்பத்தி முறைமை நவீனப்படுத்தப்படுவதன் மூலம் அதன் வீழ்ச்சியைத் தடுக்க முடியும் என்றே பலரும் நம்புகிறார்கள்.

குறிப்பாக ஜப்பான், வியன்னா போன்ற நாடுகளின் முன்மாதிரியைப்  பின்பற்றுவது ஆரோக்கியமாக அமையலாம். பயிர்நடுகை, பராமரிப்பு வளர்ப்புடனான உற்பத்திப் பெருக்கம் மேற்கொள்ளப்படுவது அவசியம்.

இன்றைய நிலையில், பெருந்தோட்டத் துறை மூவிதமான சவால்களுக்கு முகம் கொடுக்க நேர்ந்துள்ளது. முதலாவது வீழ்ச்சி அடைந்து செல்லும் நிலைமை. அடுத்தது ஆளணி இழப்பு, மூன்றாவது தரமான தேயிலை  ஏற்றுமதியும் சர்வதேச சந்தையில் பெறக் கூடிய (தக்கவைக்கக் கூடிய) நம்பிக்கையும்.

கொழும்பில் இடம்பெறும் ஏல விற்பனையில் மேற்கொள்ளப்படும் மோசடியால் பாரிய இழப்புகளைச் சந்திக்க வேண்டியுள்ளது என்பது ஆய்வுத் தகவல். ஏனெனில் தரமற்ற தேயிலை ஏற்றுமதிக்கு அனுமதிக்கப்படுவதால் சர்வதேச ரீதியிலான புறக்கணிப்புக்கு ஆளாகும் நிலை தோன்றுகிறது. பாவனையாளர்களது நுகர்விற்கு ஏற்றது அல்ல என்று கண்டறியப்பட்டு நிராகரிக்கப்படும் தேயிலை கூட தூய தேயிலை என்ற பெயரில் ஏற்றுமதி செய்யப்படும் முறைகேடு நிகழ இடமுண்டு. இது தவிர்க்கப்பட வேண்டியது முக்கியம்.

இதேநேரம் குத்தகைக்கும் பெற்றுள்ன பெருந்தோட்டப்  பயிர்ச் செய்கைக்குக் குந்தகம் ஏற்படும் விதத்தில் தனியார் கம்பனிகள் நடந்து கொள்வதைத் தடுக்க வேண்டி உள்ளது. குறிப்பாக உல்லாசத்துறை, கால்நடை வளர்ப்பு, பழச்செய்கை, காய்றி உற்பத்தி, மாற்றுமின் உற்பத்தித் திட்டம் போன்றவற்றைப் பன்முகப்படுத்த பெருந்தோட்டக் கம்பனிகள் தவறி விட்டன என்ற குற்றச்சாட்டும் உண்டு.

உண்மையில் பெருந்தோட்டப் பயிர்ச் செய்கையின் வீழ்ச்சியில் இத்துறைசார் தொழிலாளர்களுக்கு எந்தவித தொடர்புகளும் இல்லையென்பது உறுதியாக நிறுவப்பட்டுள்ளது. ஜனாதிபதித் தேர்தலுக்கு முன்பு நேர்காணல் ஒன்றில் கருத்துத் தெரிவித்திருந்த அமைச்சர் ஆறுமுகன் தொண்டமான் சம்பளப் பிரச்சினை, பெருந்தோட்டங்கள் காடாகியமை ஆகிய எல்லாவற்றுக்கும் முன்னைய அரசே காரணம் என்று சாடியிருந்தார்.

"முன்பு நாங்கள் அரசுடன் இருக்கும் போது அரசாங்கம் கம்பனிகளுக்கு ஆதரவு வழங்கவில்லை. ஆனால் தற்போது கம்பனியும் அரசாங்கமும் ஒன்றாக இருக்கின்றன. இரண்டும் இரண்டறக் கலந்து பலமாக இருக்கின்றன" என்று கூறியிருந்தார்.

அப்படியும் இருந்திருக்கலாம்.

ஆனால் இன்று நிலைமை முழுவதுமாக மாறிப் போய் விட்டுள்ளது. முன்பு கம்பனியோடு கைகோர்த்து செயற்பட்ட அரசாங்கம் இன்று ஆட்சியில் இல்லை. கம்பனி தரப்பை தனியாக கையாளும் அரசாங்கம் அதிகாரத்தில் உள்ளது.

அமைச்சர் ஆறுமுகன் தொண்டமான் சுட்டிக்காட்டி இருந்த குறைபாடுகளையும் பெருந்தோட்ட மக்களின் சம்பளம் மற்றும் கொடுப்பனவு விவகாரங்களில் அரசியல் பின்னணி இருந்தமையையும் களைந்தெறிந்து விட்டு அவர் காத்திரமான சமூக மாற்றத்துக்கு வித்திட வேண்டும். இதுவே மக்களின் எதிர்பார்ப்பு!

தியத்தலாவை
பாலசுப்பிரமணியம்


Add new comment

Or log in with...